W święto Objawienia Pańskiego – Epifanii, arcybiskup Abel, ordynariusz diecezji lubelsko – chełmskiej przybył do Tomaszowa Lubelskiego, gdzie sprawował św. Liturgię Eucharystyczną oraz Wielkie Poświęcenie Wody. W uroczystości liturgicznej arcybiskupowi asystowali ks. Włodzimierz Klimiuk z Tarnogrodu, dziekan okręgu lubelskiego, ks. Witalis Charkiewicz z Zamościa – proboszcz tomaszowskiej parafii, ks. Jerzy Łukaszewicz z Lublina oraz ks. diakon Marek Waszczuk. Każdego roku uroczystość Chrztu Pańskiego zbiega się z tradycyjnym w Polsce Tygodniem Modlitw o Jedność Chrześcijan. W Tomaszowie tego roku święto Objawienia Pańskiego miało również charakter ekumeniczny. Przybyli do cerkwi duszpasterze z tomaszowskiego kościoła rzymskokatolickiego, dziekan tomaszowski ks. prałat Eugeniusz oraz ks. Tadeusz z parafii Najświętszego Serca Jezusowego. W tym czasie Oddział Zamiejscowy KUL w Tomaszowie Lubelskim oraz mieszkańcy tego miasta obchodzą „Dni dialogu kultur i narodów”. Cerkiew wypełniła się wiernymi prawosławnymi oraz wiernymi kościoła rzymskokatolickiego tak, jak przed wojną, kiedy to społeczność prawosławna stanowiła w powiecie tomaszowskim zwartą liczebnie, dominującą większość. Nabożeństwo uświetnił chór z Lublina wraz z miejscowymi chórzystami pod dyrekcją Andrzeja Bobuleja. W cerkwi tomaszowskiej tradycyjnie przygotowuje się dużą ilość wody do poświęcenia. Okoliczni autochtoni przyjeżdżają w dniu święta Objawienia Pańskiego do Tomaszowa nawet z odległych miejscowości, aby przywieżć do swoich domów oświeconą wodę. W ten sposób podtrzymują rodzimą prawosławną Tradycję. Ordynariusz diecezji w swoim kazaniu zwrócił uwagę na ważność święta Chrztu Pańskiego. Zaakcentował, że gromadzimy się w tej świątyni w 41 rocznicę zdjęcia ekskomunik nałożonych na siebie przez Kościoły rzymskokatolicki i prawosławny. Papież Paweł VI i Ekumeniczny Patriarcha Konstantynopola Atenagoras, 7 grudnia 1965 r. zapoczątkowali nową ekumeniczną wizję zbliżenia do siebie Kościołów wschodniego i zachodniego. Władyka podkreślił, że na tej umęczonej, poprzez różne doświadczenia minionego stulecia ziemi powinniśmy dawać światu najlepszy przykład głoszonego przez ewangelistów przykazania „abyśmy się miłowali”. Władyka podziękował duchowieństwu i wiernym obu wyznań za uczestnictwo we wspólnej modlitwie i życzył proboszczowi parafii aby w 2006 roku zrealizowały się zamiary kontynuacji remontu zabytkowej świątyni św. Mikołaja w Tomaszowie Lubelskim. Na zakończenie uroczystości ks. Witalis Charkiewicz podziękował arcybiskupowi oraz duchowieństwu za przyjazd do Tomaszowa. Obecna cerkiew tomaszowska św. Mikołaja Cudotwórcy została wzniesiona ok. roku 1880, a oddana do użytku w 1902 r. Po zmiennych kolejach losu czynna jest ponownie od roku 1957 dla kilkudziesięcioosobowej grupy wiernych obrządku prawosławnego z Tomaszowa i okolic. Cerkiew tomaszowska stanowi wspaniałą bryłę architektoniczną. W minionym stuleciu po zakończeniu II wojny światowej, po akcjach wysiedleńczych społeczności prawosławnej z rodzimej ziemi, świątynia ta zaświeciła pustkami. W miejsce sprawowania kultu liturgicznego, urządzono zlewnię mleka a następnie skład nawozów i szalet publiczny. W ten sposób zupełnie zniszczono ten sakralny obiekt. Proboszcz parafii ks. Witalis Charkiewicz przez 17 lat swojej posługi duszpasterskiej zdołał zapobiec dalszemu niszczeniu świątyni. W czasie restauracji ikonostasu doszło do niespodziewanego odkrycia. Odnaleziono dobrze zachowany napis w języku polskim, o treści: „wykonano podług własnego rysunku w Chełmie 1888 r. W. I.” Napis ten przesądza wątpliwości i spory trwające dotąd wokół daty powstania ikonostasu. Wnętrze cerkwi zostało upiększone nowymi ikonami i świecznikami. Ze środków Funduszu Kościelnego została sfinansowana iniekcja krystaliczna murów całego obiektu w celu ich osuszenia. Cztery mniejsze kopuły, symbolizujące czterech ewangelistów, zostały kapitalnie odremontowane i pokryte nową blachą. Dokończenie remontu cerkwi wymaga jeszcze sporych nakładów finansowych.